– A bo ja to mam takie pozytywne ADHD! – ćwierka zadowolona z siebie aktoreczka, zagajona przez przejętego jej losem reportera tak zwanego programu kulturalnego, jakim cudem łączy granie w codziennym serialu o medycynie estetycznej, bycie ambasadorką kremu na noc i kącik kulinarny w telewizji dla pań.

– Cechuje nas twórcza schizofrenia – pręży z dumą pierś wąsaty gitarzysta, któremu udało się skomponować dwie piosenki szybkie w stylu thrash i jedną wolną, wyraźnie nawiązującą do wczesnego Kombi.

– Nie lubię tłumu, jestem taki trochę autystyczny – tłumaczy wrażliwy poeta, wyjaśniając, dlaczego łatwiej mu się skupić na pracy w chatce na mazurskim odludziu, niż na przejściu dla pieszych na Marszałkowskiej, w godzinach szczytu.

Nie wiem, kto i kiedy wymyślił, że z zaburzeniami mu do twarzy, ale irytuje mnie bezrefleksyjne żonglowanie pojęciami, które wielu ludziom kojarzą się z czymś bardzo bolesnym. Schizofrenia to poważna, nieuleczalna* choroba, która zniszczyła niejedno życie…

1940 – we want to be equal
2012 – we are superior
Yep… tits or GTFO

Anonimowy internetowy komentarz

(Mała uwaga na początek: tytuł tekstu jest nawiązaniem do powieści Stiega Larssona, poza nienawiścią dotyczy jednak szerszej gamy negatywnych uczuć, jakie budzą w niektórych graczach kobiety. Ponadto w tekście seksizm i mizoginia wymieniane są obok siebie, choć oczywiście nie są pojęciami tożsamymi. Pozwalam sobie na te uproszczenia ufając inteligencji czytelników).

W maju 2012 roku Anita Sarkeesian, krytyczka popkultury i autorka bloga Feminist Frequency, rozpoczęła w serwisie Kickstarter zbiórkę pieniędzy na nakręcenie serii filmików analizujących obraz kobiet w grach wideo. Prosiła o 6 tysięcy dolarów – dostała prawie 160 tysięcy, a oprócz tego masową kampanię nienawiści skierowaną przeciwko swojej osobie. Morze obraźliwych komentarzy, zhackowanie strony autorki na Wikipedii i umieszczenie tam pornograficznych zdjęć, przesyłanie mailem fotomontaży przedstawiających postaci z gier dokonujących na niej gwałtu – to tylko niektóre z negatywnych reakcji…

Wczoraj rano, gdy zasiadłem przed komputerem, uderzyły mnie dwie poważne wiadomości. Pierwsza to śmierć Jamesa Gandolfini (R.I.P. Tony), a druga to zmiana polityki Microsoftu jaka dotyczyła nadchodzącą konsolę – Xbox One.
Dla krótkiego przypomnienia – DRM został wycofany, konsola nie musi logować się do sieci co 24 godziny, zniesiono blokadę regionalną. Ludzie są w szoku, internauci i Sony wynoszeni są pod niebiosa jako, Ci, którzy pokonali starego molocha, dziennikarze analizują, porównują. Okazuje się, że DRM nie był tak zły. Ogólnie szok i zamęt. Ja pytam się, dlaczego takie teksty pojawiają się dopiero teraz?

Od premiery konsoli minął miesiąc, od pokazu z E3 11 dni, a dopiero wczoraj praktycznie po raz pierwszy polscy dziennikarze wzięli się za analizę materiałów, rozważanie tego co mogło zmienić na rynku wprowadzenie DRM, jak wygodnym rozwiązaniem mogło być udostępnianie gier, itd.
Do tej pory większość informacji wyglądała tak – „Xbox One jest do bani, ponieważ nie…

Od pewnego czasu zajmuję się podsuwaniem ludziom pomysłów. Cel, który za tym stoi, jest nieco podstępny: staram się obserwować reakcje, a nie tylko na poznać ich treść. Przerzucanie się pomysłami, czyli tak zwana burza mózgów, to dosyć specjalistyczne narzędzie, ale to, jak ludzie do niego podchodzą, dużo mówi o tym, jak traktują cały proces twórczy.

Zauważyłem pewne prawidłowości, które pozwalają mi podzielić uczestników na cztery kategorie.

Na artykuł o seksizmie zbiera mi się od lat. Wciąż szukam właściwego tonu, ponieważ jest to drażliwy temat nękany nieporozumieniami, dogmatami i złą wolą. Opowiadam się dość zdecydowanie po jednej ze stron stosownej debaty, ale moje opinie często biegną w poprzek podziałów. W efekcie nigdzie nie jestem u siebie.

Dlatego ten artykuł będzie trochę naokoło. Poniżej przedstawiam listę gier, które chciałbym kiedyś zrobić, a które w obecnym stanie kultury – zwłaszcza zaś kultury graczy – są prawie[1] niemożliwe.

I have been starting to rethink my concept with glitch art, and how i would continue to develop my works. I have been starting to create  pseudo narratives, based on old photos (most of them are unknown family photos), adding my different digital glitch processes. The basic idea is how to recode (decode) the meaning of the memory and how it can work together with my generated failure and pseudo narrativity.

story of mr.wolf

Drugi dzień Game Narrative Summit upłynął pod hasłem spójności. Kilka wykładów połączyła wspólna teza: nie chodzi o to, by gra miała dużo fabuły, a narracji poświęcać większą uwagę, ale o to, by wszystkie elementy gry służyły przekazaniu tego samego komunikatu.

Na marginesie prześlizgnęła się wymiana rozbieżnych uwag na temat dość wytartego już sloganu „dysonans ludonarracyjny”.

Nie jestem entuzjastą kultury galeryjno-muzealnej. Najwyżej cenię utwory, które łączą głęboką treść z przystępną formą. Z tego względu „Atlas Chmur” kusi, bym go zlekceważył, jako że opowiada historie proste, wręcz rozrywkowe, w sposób skomplikowany i wymagający wysiłku.

Znalazłem dwa powody, by tej pokusie nie ulegać. Jeden jest światopoglądowy, a drugi wiąże się z grami.