Mierzenie czasu do końca rozdziału w Kindle – ta funkcja mnie rozbroiła. To takie proste i takie przydatne, że serio dziwię się, że pojawiło się dopiero teraz i jak ja mogłem bez tego żyć. Człowiek bierze książkę, patrzy ile do końca rozdziału i ocenia czy jest sens zaczynać, czy nie. No chyba, że powieść na tyle wciągająca, że można się gdzieś spóźnić.
Kindle mnie nadal fascynuje – jeden z najlepszych gadżetów, jakie możecie sobie kupić.
A już niedługo przyjedzie do mnie mój paperwhite!
2012 był dla polskich mediów growych rokiem słabym. Wydarzyło się dużo więcej nieprzyjemnych rzeczy. W styczniu też nas czeka trochę zmian. Czy na lepsze?
Podobał mi się zwiastun Cyberpunka 2077. Przypominał o czym jest ten setting, jakie ma charakterystyczne punkty i dawał ogólne odczucie tego, co nasz czeka.
No proszę jaka znajdźka. Program nagrano w okolicach lat 95-97. W środku sporo znajomych. Jest Michał Madej, Łukasz Pogoda i trochę innych krakusów. Co więcej – pamiętam, jak oglądałem to kiedyś na żywo w telewizji.
Pochwalę się do dodam, że sam brałem udział w podobnym nagraniu o RPG, z tym że koncentrującym się na Wampirze: Maskardzie. Program robiło TVP Lublin, ale nie mam pojęcia co się z nim stało, ani jak je odnaleźć.
Kryształy Czasu to nie była dobra gra RPG. Miała fatalną mechanikę, sztampowy, niedopracowany świat i nielogiczne założenia. Ale kiedyś grał w nią każdy.
Dawno dawno temu, kiedy jeszcze jeździłem na konwenty miłośników RPG, a w kioskach można było kupić gazety takie jak Skandale powstał plan na napisanie gry. I to jakiej!
Co prawda trochę późno na życzenia noworoczne, ale jakoś wcześniej czasu nie było, żeby sobie o tych grach napisać. A dokładniej o tym, jakie bym chciał, żeby były. Subiektywnie, egoistycznie i tak tylko dla siebie. Ot takie zwierzenia kontentowego turysty.
Gry komputerowe spędziły 30 lat w cieniu sprzętu. Często powstawały tylko po to, by udowodnić, ile potrafi dana maszyna. Przedwczoraj napisałem, że to się powoli kończy.
Nie spodziewam się szybkiego powrotu do błogiej monotonii z poprzedniej dekady, gdy liczyły się tylko pecety z Windows, konsole stacjonarne i konsole przenośne. Potencjalnych nowych żył złota szukałbym nie w konkretnych platformach, ale w modelach biznesowych.
Zobacz oryginalny wpis 1 120 słów więcej
Ha! Tajny projekt ma się dobrze i prace trwają. W ramach tizera dodam, że czeka mnie zaadresowanie i wysłanie 341 listów. Takich tradycyjnych, wiecie – koperta, kartka, polizać znaczek…
Jak tylko wróci mi choć jedna odpowiedź – publikuję pierwsze informacje.
Byłem, widziałem, podobało mi się. I to nawet bardzo. A największe wrażenie, poza 48FPS zrobił na mnie dźwięk.
OMG!
Zawsze jak oglądam jakiś fajny film o pisarzach, to potem żałuję, że nie jestem jednym z nich. Ostatnio miałem tak po The Words.
Projekt mam! I nie, nie podzielę się na razie, co to jest. Dość dodać, że jaram się nim strasznie i nie chcę zarówno zapeszyć, jak i zachować trochę niespodzianek na przyszłość.
Całość wymaga trochę researchu, trochę pracy a nawet małych inwestycji. No i oczywiście całego morza cierpliwości. A to towar mocno deficytowy u mnie. Ale jeżeli wyników będzie dużo, to jej – może z tego powstać coś dużego… Jeżeli mniej, to ciekawy artykuł, a jak nic.. to samo marudzenie, jak mogło być pięknie.
W momencie pojawienia się pierwszych sygnałów, że gdzieś to wszystko zmierza opublikuję częściowe zajawki tutaj. Całość materiału porządnie zredagowana i opisana wyląduje na Gadżetomanii.
Trzymajcie kciuki, żeby się udało.
PS To, że tu piszę o tym świadczy o dwóch rzeczach:
Bardzo ciekawe analizy. Również jestem ciekawy nowych konsol i jakie będą na nich modele biznesowe i dystrybucji oprogramowania.
Mam na koncie kilka udanych prognoz. W 2006 roku mówiłem, że nadchodzi czas segmentu indie. W 2007 – że gry wielkobudżetowe czeka kryzys. W 2008 zachęcałem do stworzenia skradanki. W 2009 mówiłem, że Zynga to wydmuszka. Dziś indie rosną jak na drożdżach, segment wielkobudżetowy kurczy się w tempie kilkunastu procent rocznie, przebojem roku jest „Dishonored”, Zynga rozpada się – a ja nic z tego nie mam.
Aby temu zaradzić, wróżę na blogu. Może kiedyś pozwoli mi to wygłosić sakramentalne „a nie mówiłem”. Tym bardziej szkoda, że nie mam pojęcia, co wydarzy się w najbliższym czasie.
Zobacz oryginalny wpis 1 197 słów więcej
Zniekształcenie poznawcze 